FishEaters Traditional Catholic Forums

Full Version: Deuteronomy 32 and Saturday Lauds
You're currently viewing a stripped down version of our content. View the full version with proper formatting.

Today, Saturday November 30, 2013 (Saturday, 2nd Week) the Liturgy of the Hours proposes in Lauds the Canticum of Moses - Deut 32, verses 1 to 12.
For centuries it has been read complete – 43 verses.
John XXIII’s cut
The makers of the now famous John XXIII 1962 breviary – recently published to the grand acclaim of traditionalists – thought it was too long, and cut  it in verse:
“Petram, quæ genuit te, neglexisti * et oblitus est Dei factoris tui”

This held for a few years, but then  Vatican II came and there they thought it was still too long, and so they cut it again.
Vatican  II’s cut:

“Dóminus solus duxit eum *
neque ullus erat cum eo deus alienus
Gloria Patri et....”

For me it is a real pity they do not read it complete anymore; particularly because it has a definite teaching and personally because it has several verses which after praying it for decades had become very dear to me.

As now I mainly pray the daily Office of the Liturgy of the Hours, I have copied it complete and so pray it in full.  In LofH it is prayed on Saturdays II week,  In pre-Vatican II breviaries, it was prayed in Lauds II – that is the lauds of Advent and Lent.  The following is the full text:

Canticum
Deut 32, 1-43
Dei beneficia in pópulum


Quoties volui congregare filios tuos, quemadmodum gallina congregat pullos suos sub alas (Mt 23, 37)

Auscultate cæli, et loquar *
et terra audiat verba oris mei.
Descendat ut pluvia doctrina mea *
stillet ut ros eloquium meum.
Sicut imber super herbam
et sicut pluvia super gramen
Etenim nomen Dómini prædicabo *
tribuite gloriam Deo nostro.
Petra est: perfectæ sunt ópera ejus *
nam omnes viæ ejus sunt justæ.
Deus fidelis est et absque iniquitate *
justus et rectus.
Male egérunt in eum filii degéneres *
generatio prava atque perversa.
Hæccine retribuitis Dómino *
pópule stulte et insipiens?
Nonne ipse est pater tuus, qui creavit te *
nonne ipse te fecit et cóndidit? –
Memento dierum antiquorum *
perpéndite annos
omnium generationum:
Intérroga patrem tuum, et indicabit tibi *
senes tuos, et dicent tibi:
Quando Altíssimus gentibus
assignavit terras *
quando divisit filios Adam,
Statuit términos pópulis *
secundum númerum filiorum Israel;
Pars enim Dómini est pópulus ejus *
Jacob sors hereditaria ejus.
Invénit eum in terra deserta *
in loco inculto, in ululatus solitúdinis.
Fovit eum et attendit ad eum *
custodivit eum in pupillam óculi sui.
Sicut áquila éxcitat nidum suum *
vólitat super pullos suos.
Ita expandit alas suas et tulit eum *
portavit eum super pennas suas.
Dóminus solus duxit eum *
neque ullus erat cum eo deus alienus

Vatican II  Cut:
Vexit eum super excelsa terræ*
cibavit eum proventu agrórum.
sugéndum dedit ei mel de petra *
oleumque de saxo duríssimo;
Butýrum armenti et lac ovium*
cum ádipe agnorum et arietum.
Tauros Basan et hircos
cum ádipe opimo frumenti *
et sánguinem uvæ bibisti,
vinum generosum.
Manducabit Jacob et satiatus est,
pinguis factus est dilectus et recalcitravit *
pinguis factus est, saginatus obésus.
Dereliquit Deum, factorem suum *
et despexit petram salutis suæ.
Provocaverunt eum diis alienis*
abominationibus irritavérunt eum.
Immolaverunt dæmoniis,
qui non sunt dii *
diis quos ignoráverant.
Novis qui recens venérunt *
quos non coluerant patres vestri.
Petram, quæ genuit te, neglexisti *
et oblitus est Dei factoris tui

John XXIII 1962 Cut     

Et vidit Dóminus et fastidivit*
irritatus a filiis et filiabus suis
Et ait: abscondam faciem meam ab eis *
videbo quis futurum sit finis eorum
Generatio enim perversa sunt *
filii in quibus nulla est fides.
Ipsi provocaverunt me
eo qui non est deus *
irritaverunt me vanis idolis suis
Ego autem provocabo illos
eo qui non est pópulos.
gente stulta irritabo eos.
Nam ignis accénsus est ab ira mea *
et ardebit usque ad ima inferni.
Et vorábit terram et fructus ejus *
et montium fundamenta comburent.
Accumulabo eis mala super mala*
omnes sagittas meas mittam in eos.
Lassabuntur fame et vorabuntur febri *
et peste amara.
Et dentes bestiarum immitam in eos *
cum veneno reptantium in terra.
Foris absumet gladius*
et in conclávibus pavor.
Júvenem simul et vírginem *
Lacténtem cum hómine sene. ---
Dixissem: « Disperdam eos; *
delebo ex homínibus
memoriam eorum ».
Nisi jactantiam timerem inimici *
ne pérperam intellígerent hostes eorum.
Ne dícerent: «Manus nostra præváluit *
Non Dominus haec omnia fecit».
Nam gens absque consilio sunt *
et sensus non est in eis.
Si sapientes essent, intellígerent hæc *
attenderent quis futurus
sit finis ipsorum.
Quomodo unos perséquitur mille *
et duo fugant decem millia?
Nonne quia Deus eórum véndidit eos *
et Dóminus trádidit eos?
Neque enim símilis est Deo nostro
deus eórum *
et ipsi inimici nostri sunt testes.
Profecto de vite Sodomorum
provenit vitis eorum *
et de campus Gomorrhæ.
Uvæ eorum sunt uvæ venenate *
racemos habent amaros.
Venenum draconum est vinum eorum *
et virus serpentium dirum.
Nonne hæc apud me asservantur? *
obsignata in thesáuris meis.
Mea erit ultio atque vindicta *
quo die vacillabunt pedes eorum.
Nam prope es dies intéritus eorum *
et sors mala eorum propinquant.----
Nam Dóminus tuebitur jus pópuli sui*
et miserébitur servórum suorum.
Quando videbit lassari manum*
et defícere servos et liberos.
Dicet: ubi sunt dii eorum *
petra, ad quam confugerunt?
Qui manducabant ádipem
sacrificiorum eorum*
bibebant vinum libatum ab eis?
Surgant, et opitulentur vobis *
et protectioni sint vobis.
Videte nunc: ego, egomet sum *
et præter me non est deus.
Ego occido et vitam restituo,
percutio et ego sano*
neque quisquam salvavit e manu mea .-
Profecto ad cælum attollo manum meam *
et dico «ego in æternum vivam:
Cum acúero fulmen gladii mei *
et ad judicium se accinxerit manus mea,
Reddam ultionem adversariis meis *
et retribuam eis qui me oderunt.
Sanguinem inebriabo sagittas meas*
et gladius meus vorabit carnes.
De sánguine occisorum et captivorum *
de cápite ducum inimicorum»
Exsultate, gentes, de pópulo ejus *
quia sánguinem vindicabit
servorum suorum.
Et ultionem reddet adversariis suis *
et expiabit terram suam
et pópulum suum.–


Divinum Officium, Monastic Version, doesn't have it today as they have the Feast of S. Andrew Class 1, but it has the entire 43 verses in the program. The Monastic adopted the changes of Pope John XXIII and shortened many of the OT Canticles. I discovered this proofing the version for Laszlo at Divinum Officium.

tim